Moje ulubione pomidory faszerowane ryżem

Wiem, wiem, zaniedbałam Was troszkę, ale postaram się to nadrobić!

Po kilkudniowych ulewach znów zawitało do mnie lato a skoro tak to postanowiłam przygotować jedną z moich ulubionych letnich potraw - zapiekane pomidory faszerowane ryżem. Pomyślicie sobie, że zwariowałam bo w upalne dni będę piekarnik rozgrzewać! Hm...prawdę mówiąc to nie żadna przyjemność siedzieć w kuchni przy włączonym piekarniku, kiedy na zewnątrz termometr wskazuje przynajmniej 30°C, no ale cóż, dla tego dania warto się poświęcić! 

Pomidory oczywiście podaję na zimno a nie na ciepło, świetnie nadają się jako obiad do pracy i muszę jeszcze zaznaczyć, że to danie warto robić latem, bo tylko w tym sezonie można dostać naprawdę pyszne, aromatyczne i soczyste pomidory!

Składniki dla 2 osób:

4 duże, dojrzałe pomidory

160 g nie ugotowanego ryżu np.: arborio

garść listków bazylii

6 - 8 oliwek bez pestek, najlepiej czarnych ale mogą być też zielone

1 duży ząbek czosnku

4 duże ziemniaki

sól i pieprz do smaku

oliwa z oliwek

Umyjcie pomidory i odetnijcie górną część (tzw. czapeczki). Łyżką lub nożem wydrążcie środki a miąższ posiekajcie drobno i przełóżcie do miseczki, w której przygotujecie farsz.
Puste pomidory ułóżcie w naczyniu żaroodpornym (lub blasze) wysmarowanym oliwą.

Do miski z miąższem dodajcie ryż, posiekaną bazylię i czosnek, drobno pokrojone oliwki i doprawcie solą, pieprzem i dwiema łyżkami oliwy z oliwek. Wymieszajcie składniki i tak przygotowanym farszem wypełnijcie pomidory i przykryjcie czapeczkami.
Obierzcie ziemniaki i pokrójcie je w kostkę lub pionki. Wypełnijcie nimi wolne miejsce w naczyniu z pomidorami. Całość (pomidory i ziemniaki) delikatnie posólcie i polejcie oliwą z oliwek.
Pieczcie w 180 C przez około 40 - 50 minut lub do momentu, aż ryż będzie miękki.


Możecie podawać na ciepło, ale ja osobiście polecam na zimno i nie bezpośrednio z lodówki.

Caponata czyli włoski gulasz warzywny

Caponata to danie wywodzące się z Sycylii. To nic innego jak warzywa duszone w zalewie słodko kwaśnej a obowiązującym składnikiem są bakłażany, oliwki i kapary. Oczywiscie zawartość składników może się zmieniać w zależności od regionu ale smak pozostaje zawsze rewelacyjny.
Caponatę można serwować na ciepło jak i na zimno a najlepiej smakuje po upływie przynajmniej 2-3 godzin od momentu przyrządzenia. Osobiscie robię to danie z podwójnej porcji bo jest tak pyszne że znika w mgnieniu oka :)

Składniki dla 4 osób:

2 duże bakłażany
1 cebula
3 dojrzałe pomidory
2 łodygi selera naciowego
1 mała czerwona papryka
1 mała żółta papryka
garść zielonych oliwek, najlepiej bez pestek
40 g orzeszków piniowych
2 łyżki kaparów
pół szklanki octu
1 łyżeczka cukru
gróba sól morska
oliwa z oliwek do smażenia
ewentualnie kilka listków bazylii do dekoracji

Umyjcie bakłażany i pokrójcie je w dużą kostkę. Następnie przełóżcie je do druszlaka, posypcie solą morską i pozostawcie na ok 1 godzinę. Bakłażany zawierają w sobie dużą ilość wody a sól spowoduje jej utratę.

W międzyczasie na dużej padelni przysmażcie na oliwie cebulę pokrojoną w kostkę i drobno pokrojone łodygi selera.
Opłuczcie kapary i dodajcie je do cebuli i selera. Dodajcie także oliwki i orzeszki piniowe i smażcie wszystko na małym ogniu przez około 10 minut. Następnie dodajcie pokrojone w kostkę pomidory i kontynuujcie smażenie przez następne 20 minut, tym razem na zwiększonym ogniu.

Odcedzcie bakłażany, opłuczcie je pod wodą, osuszcie papierowym ręcznikiem i smażcie je na drugiej patelni aż się lekko zrumienią (oliwa powinna pokryć dno patelni). Gdy bakłażany się zrumienią osuszcie je z nadmiaru oliwy.
Na tej samej patelni smażcie pokrojoną w kostkę papryke. Jeśli trzeba dolejcie oliwy.
Gdy papryka zmięknie, dodajcie bakłażany oraz zawartość pierwszej patelni. Dobrze wymieszajcie wszystkie składniki. Zmniejszcie ogień i wlejcie ocet z cukrem. Wymieszajcie i odczekajcie aż ocet troszkę wyparuje.......i gotowe!

Gdy caponata troszkę przestygnie, możecie udekorować ją listkami bazylii.

Uwagi:
Caponatę można przechowywać w lodówce przez 3 lub 4 dni w szczelnie zamkniętym pojemniku. Pamiętajcie, aby nie podawać jej bardzo zimnej i lepiej wyjąć ją z lodówki jakieś 2 godziny wcześniej.

Ziemniaczane krokieciki (crocchette di patate)

Kilka dni temu zamiast makaronu i za namową męża (Włocha tak na marginesie), na obiad zrobiłam typowe polskie danie! Jakie? Klasyczny schabowy, surówka no i oczywiście ziemniaki! Dużo ziemniaków bo z tych, które mi pozostały zrobiłam z kolei włoskie crocchette di patate (małe krokiety ziemniaczane)! I przy okazji zadowoliłam obie strony :)
Crocchette (czytaj krokette) to bardzo proste i szybkie danie. Zazwyczaj mają one podłużny kształt, ale bywają też okrągłe. Mogą być serwowane jako przystawka np. z lampką białego wina lub też podawane jako składnik dań głównych np. dodatek do mięs i sosów. Smakują wszystkim i z doświadczenia wiem, że te zrobione z jednej porcji to za mało!

Składniki na około 30 krokiecików:

1 kg ziemniaków
100 g startego parmezanu
2 żółtka
1/2 łyżeczki startej gałki muszkatołowej
pieprz i sól do smaku

Do panierowania będą Wam potrzebne:

2 roztrzepane żółtka
bułka tarta
oraz olej do smażenia

Ugotujcie w lekko osolonej wodzie ziemniaki (w mundurkach). Gdy będą miękkie, odcedźcie a gdy troszkę przestygną, obierzcie je ze skórek i przepuśćcie przez sito (rozgniećcie na gładkie puree). Do naczynia z ziemniakami dodajcie sól, pieprz, startą gałkę muszkatołową, żółtka i parmezan. Wymieszajcie wszystkie składniki tak, aby powstała gładka, jednolita masa - nie powinna się bardzo lepić.

Masę nabierajcie łyżką i formujcie podłużne wałeczki. Każdy wałeczek obtoczcie najpierw w żółtkach a potem w bułce tartej.
Smażcie na głębokim ogniu, obracając często aby się równo zrumieniły z obu stron. Z usmażonych krokiecików odsączcie nadmiar tłuszczu używając papierowych ręczników.

Podajcie ciepłe.

Uwagi:
Jeśli chcecie aby Wasze krokieciki były mocno chrupiące obtoczcie je w panierce dwa razy.

Możecie - tak jak ja to zrobiłam - w środek każdego krokiecika włożyć kawałeczki sera, który po usmażeniu będzie się rozciągał :)